Nagellak hel | Hamerduimen

33

Zoals jullie misschien wel weten is nagellak één van mijn grootste passies. Het is een uiterst doeltreffend middel om je outfit op te leuken, zonder dat je er klauwen aan geld aan hoeft uit te geven. Ander lakje op je nagels en klaar! Nu ben ik van nature gezegend met over het algemeen sterke nagels die wat te lijden kunnen hebben.  De laatste maanden spreken we van een mindere periode. Veel breekwerk, maar ik hoor in de verte alweer geschal van de loftrompet die aankondigt dat mijn lange nagels weer onderweg zijn. Er is echter een schaduwzijde aan dit verhaal. Of eigenlijk twee: mijn afgrijselijke, afzichtelijke en onooglijke hamerduimen. Meegruwelen? Lees dan verder! (Waarschuwing: onderstaand artikel kan schokkende beelden bevatten.)

Een hamerduim kenmerkt zich, behalve door het oerlelijk zijn, door zijn formaat (kort), breedte en een korte brede nagel.  Er is zelfs een medische term voor: “brachydactyly type D”. Dat is Latijn voor “kind, wat ben je lelijk, daarom hebben we er een interessante naam voor bedacht”.

Mijn handen hebben allebei bovengenoemde duim. Het komt neer op een – vanuit fysiek oogpunt gezien – plaatselijke misvorming. Een hamerduim komt bij ongeveer één op de duizend mensen voor en het is zo erfelijk als de pest.  Ik was me er vroeger nooit zo van bewust, totdat een vriendin het op een gillen zette toen ik met mijn duimen in haar gezicht liep te zwaaien: “GA WEG MET DIE ENGE DINGEN!”. We zijn nog steeds bevriend. Onze vriendschap kan tegen een stootje.

Toen onze kinderen geboren waren, was het eerste dat ik deed de piepkleine duimpjes aan een grondige inspectie onderwerpen, waarna ik opgelucht terugzakte in het kussen. Onze dochter had een rooskleurige nagellaktoekomst voor zich. Ze had het niet. Onze zoon heeft het half. Maar zijn kans op nagellakken schat ik nihil.

Met hamerduimen kun je 100 worden. Zolang je maar – net als iedereen – naar links, rechts en weer naar links kijkt bij het oversteken. Bowlen is een ander verhaal. Ik ben altijd als de dood dat de bal blijft hangen aan mijn duim tijdens het gooien. Ik heb vele strikes aan mijn neus voorbij zien gaan. Toen 12 jaar geleden de duimring hot and happening was, stond ik stilletjes aan de kant te wenen. Want mevrouw kreeg ze met geen mogelijkheid om haar duim. En als ik al eens met bloed, zweet en tranen eentje om mijn duim had gewurmd, dan ontstond gelijk acute kans op afknelling van de zenuw, gevolgd door afsterven. In een licht hysterische bui heb ik meer dan eens gedacht dat mijn leven ook heel zinvol zou zijn met acht vingers.

Ook had het invloed op het nagels lakken. Alles werd in de strijd gegooid om de duimen optisch smaller te laten lijken; de zijkanten niet mee lakken of de nagels in een puntige vorm vijlen. Maar bij alles wat ik deed, leek het alleen maar lelijker te worden. Acht redelijk sierlijke vingers met als enorme vlag op een modderschuit de twee enorme duimen die, als ik eens een thumbs up deed, het Noordelijk halfrond gelijk het daglicht ontnamen.

Op naar de nagelstyliste die mij bemoedigend op mijn schouder klopte en mij vertelde dat er net een meneer-die-nu-een-mevrouw-is was geweest en als zij hem/haar goede gelnagels kon geven, dan moest mijn duim een peuleschil zijn. Ik ben zegge en schrijve één dag in het bezit geweest van prachtige handgeboetseerde gelduimnagels, totdat ik diezelfde avond een treetje cola wilde openen, waarna twee gelduimnagels acrobatisch door de lucht vlogen. Sindsdien doe ik mijn nagels zelf.

Met de komst van Instagram zonk mijn duimdrama naar een all time low dieptepunt. Hashtag nagellak ging gepaard met duizenden afbeeldingen van sierlijke handen met de meest gracieuze duimen, allemaal perfect gelakt.  Ik drukte bij elke foto op like, terwijl ik bij iedere foto “Die, bitch” dacht. Op mijn toenmalig Instagram-account postte ik wekelijks foto’s van vier gelakte vingers, elke dag voorbereid op de vraag: waarom zien we je duimen nooit?

Blijft over het woord waar ik zo’n gruwelijke hekel aan heb. Het clichématige en dooddoenerige: accepteren. Mijn hamerduimen omarmen. Niet letterlijk. Daarvoor zijn ze te breed. Accepteren dat ik monsters van duimen heb. Accepteren dat mijn nagellak nu eenmaal sneller opgaat door de vele extra m2 die ik er mee moet beschilderen. Accepteren dat mijn handen nooit in een handcrèmecommercial zullen fungeren. Accepteren en erkennen. Dat is de eerste stap.

Hallo. Ik ben Hennie. En ik heb hamerduimen.

Tutje.nl

 

33 REACTIES

  1. Ohhh meissie toch.. Ik hoef niet tegen je te zeggen dat je je niet hoeft te schamen, dat t helemaal niet erg is, want daar trek jij je waarschijnlijk toch geen fluit van aan. Wat moedig dat je hier een artikel over schrijft enne… Foto’s zonder duim zijn net zo mooi!

  2. Ohhh Hennie, tranen rolde nog net niet over mijn wangen. Wat een humor!!! “brachydactyly type D”. Dat is Latijn voor “kind, wat ben je lelijk, daarom hebben we er een interessante naam voor bedacht” GEWELDIG! Echt…zit hier in mijn ééntje thuis gewoon hardop te lachen…you make my day hon! Ondanks dat het voor jou natuurlijk een stuk minder leuk zal zijn. Maar het feit dat je erover schrijft wilt denk ik dan toch wel zeggen dat je het (redelijk) “geaccepteerd” hebt, in zo verre dat je weet dat het niet anders is!
    En dan nog maar zo’n clichématig en dooddoener: er zijn ergere dingen, ECHT WAAR! 😉 Xxxx

  3. De een heeft een hamerduim, de ander een scheve kaak! Allemaal moeten we onze foutjes onder ogen zien. Echter ik moet zeggen, dat bij de meeste bloggers de duim niet te zien is, sterker nog ik weet bij 50% dat die bij een swatch niet eens gelakt word.
    Mij stoort het niet, vind het niet gruwelijk… Eerder uniek.

  4. Je mag dan wel hamerduimen hebben (waarvan ik me kan voorstellen dat het je zelf heel erg stoort, maar voor foto’s zou ik me er helemaal niet druk over maken, 9 van de 10 keer zijn mijn duimen ook niet te zien op foto’s), maar je kunt wel geweldig schrijven! En je bent heel dapper, dat je hier een artikel over schrijft.

    (En ik heb een steekneus, en een onderkin, en te veel haar op mijn gezicht)

  5. ***De grapp’n en grol’n vloain over toafel hin en weer*** ik heb zo gelachen om de wijze waarop jij je verhaal schrijft, geweldig. En vooral dapper hoe je ermee omgaat. Liefs XxX

  6. Hahaha lieffie, je weet al mijn tekortkomingen al dus die noem ik hier maar niet op. Heerlijk om weer zoveel van je te lezen, mijn lachspieren maken overuren! xxx

  7. Haha, wat schrijf je ontzettend grappig! Vooral oude laatste alinea heb ik moeten lachen haha! Enne, ik zou me maar niet te druk maken over je duimen 🙂

  8. Hoi hoi,
    Heel herkenbaar je verhaal.
    Al die problemen als mooie nagels, bowlingballen en duimringen….
    mensen die ze zien verschrikt roepen, oeh wat heb jij rare duimen.
    Ik zeg dan altijd maar… wie zegt dat jouw duimen zo normaal zijn.
    Dan schrikken ze terug.

    Eerlijk gezegd stop ik ze nog steeds weg in mijn handen en loop heel vaak met gebalde handen rond. Onbewust doe ik dit dus nog steeds.
    Ooit zal ik hopelijk het helemaal accepteren, tot die tijd gedoog ik ze maar.

    Ik kan niet achterhalen of t erfelijk is en in hoeverre het generaties over kan slaan…
    weet iemand dit?
    Big thumbs up Claudia

    • Hoi Claudia,

      Stoppen met gebalde vuisten hoor! Ik herken het, ook heel lang gedaan, maar hallo, het zijn onze duimen en op een rare manier hoort het bij ons. Voor hetzelfde geld hadden we een aardbeineus. Dat zit toch iets meer in het gezicht en met duimen komen we nog aardig weg. Haha!

      Het is erfelijk en dat is het enige dat ik weet. Mijn biologische vader heeft het, ik heb het, maar mijn dochter niet. Mijn zoon heeft iets, bijna niet waarneembare bredere duimen. Maar wel normaal.

      Groetjes Hennie

  9. OMG… ik was op zoek naar nagellak en hamerduimen op Google en kwam op jouw blog. wat ben je hilarisch in je beschrijving en ik heb zitten janken van herkenning (en oké ook van het lachen ;p)! het bowlen, de duimring, zelfs het smaller lakken. het is zo herkenbaar. thumbs up for #teamhamerduim

  10. haha wat een heerlijk artikel vol herkenbaarheid.
    het zijn 2 ellendelingen die duimen van mij bah.. ik verstop ze ook automatisch en het typen op een iphone is een vreselijke hel. Elk woord of zin een paar keer opnieuw typen omdat die 2 joekels 3 letters geraakt hebben behalve de juiste..
    glad i’m not the only one.. groetjes een andere hamerduim

    • Hoi Kelly, wat leuk dat mensen na een jaar nog steeds reageren op dit artikel. Ik herken heel erg wat je zegt over het typen op de iPhone. Dat is inderdaad een groot drama. Ik doe soms twee minuten over een zin die uit nog geen vier woorden bestaat, terwijl ik ondertussen mezelf moet bedwingen om mijn telefoon niet gillend het raam uit te gooien. Dank voor je reactie enne… thumbs up! (Ook al is het daarna in heel Nederland donker…)

  11. Niet dat je deze reactie nog leest, 100 jaar later. Maar dít zou mijn artikel kunnen zijn!!!!
    Ik was zojuist aan het Googlen ‘wat te doen met hamerduimen’.
    Het jammere eraan is dat jij ook geen oplossing hebt, behalve amputeren..
    Bedankt voor het lachen, thumbs up!

    • Jorien, ik lees alles, hoor! En zeker als het om hamerduimen gaat. Vind het onwijs leuk dat mensen nog steeds reageren en dat ze het zo herkenbaar vinden. Two big thumbs up! – en dan bedoel ik niet zo’n miezerig facebook-duimpje. Die is voor mietjes.

  12. Hallo Hennie,

    Ik kom zo maar op jouw blog terecht omdat ik zat te zoeken op hamerduimen. Ik heb ze al 45 jaar en pas vanavond bedacht ik me het eens op internet op te zoeken. Het valt mij altijd direct op bij mensen als ze zulke duimen hebben, als is het de buschauffeur, de kassajuffrouw, een moeder van een vriendje of noem maar op, ik ¨scan¨ allee duimen, haha.

    Ik heb ze volledig geaccepteerd (ja echt!) maar vroeger als kind en tiener vond ik het vreselijk. Dan stopte ik ze ook altijd in mijn vuisten. Ik heb heel vaak in mijn leven gehoord ¨wat heb jij gekke duimen¨ maar ook even zo vaak ¨ach gossie, wat een lieve schattige duimpjes heb jij¨. Dusssssss…

    Bij mij zit het in de familie. mijn moeders oma (van haar vaderskant) had ze, mijn moeder heeft ze en ik heb ze. Mijn zoon heeft ze niet maar ik ben ervan overtuigd dat het bij mij in de familie een vrouwending is. Mijn twee neven hebben ze namelijk niet, die duimen. Mijn ene tante (zusje van mijn moeder) heeft er ééntje (da´s pas erg, haha) en mijn andere tante (oudste zus van mijn moeder) had ze weer niet. Haar dochter echter heeft ze weer wél. Als mijn theorie klopt dan zouden mijn neven, als zij dochters hebben het aan hun dochters kunnen doorgeven. En als ik ooit oma word ga ik gelijk duimpjes checken.

    Ik heb altijd gehoord, mensen met hamerduimen hebben last van opgekropte woede… en mensen met hamerduimen zijn heel creatief… Nou dat laatste is het meeste op mij van toepassing, voor wat het waard is.

    Wat geweldig dat er een naam voor onze duimen is!!! Brachydactylie type D, Klinkt heel chic.

    Leuk geschreven!

    Groeten,
    Jojo

    • Hoi Jojo,
      Ik vind het zo leuk dat mensen na anderhalf jaar nog steeds reageren. Kennelijk wordt er veel gezocht op hamerduimen. En dat betekent dat we niet alleen zijn, haha! Ik heb ook wel eens gelezen dat het de Moordenaarsduim wordt genoemd, kenmerken voor mensen die hun temperament slecht kunnen geleiden. Nu heb ik wel temperament, maar niet zodanig dat een TBS kliniek zich erover zou moeten buigen.

      Overigens heb ik de duimen van mijn biologische vader. Hij loopt ook met twee van die monsters rond.

      Groetjes Hennie

  13. Ik heb ook hamerduimen en vind eigenlijk dat jij er nog iets acceptabels van hebt kunnen maken.
    Kun je misschien een keer een tutorial maken van de manier waaarop jij ze vijlt, in model brengt en lakt? Dus stap voor stap en dan met en zonder nagellak?!het lukt mij gewoon niet zo mooi als bij jou.

    In de Google Search sta jij bovenaan als je op hamerduim zoekt, dus help ons please

    • Hoi Vallery, dank voor je leuke reactie! Ik ben nog steeds elke keer verbaasd dat dit artikel nog steeds zo goed en zo vaak gelezen wordt. Ik wil best wel eens een tutorial maken voor het lakken van onze achterlijke hamerduimen, als ik jou daar blij mee maak!

      • Ja denk dat heel veel vrouwen toch zoeken op hamerduimen en nagellak om er toch iets moois van te kunnen maken, en dan komen we dus direct bij jouw blog terecht! Je schrijft echt superleuk!!
        Mijn hamerduimen zijn echt kopieën van die van jouw, zelfs die rimpel bij het kootje, te grappig! Alleen lukt mijn nagel dus niet mooi qua vijlen ed. Maak jij hem meteen al smaller vanaf de basis? En hoelang zijn ze tov de achterkant gezien?
        Ja je zou me echt superblij maken met een tutorial step-by-step!!
        En ik gok op nog meer blije dames 🙂

  14. P.S. Mijn partner zegt altijd gekscherend ‘ga je lekker met je trommelstokken’ als ik weer eens op mijn mobieltje type of ‘je grote teen is verwisseld’.
    Afgrijselijk zijn ze wel, haha, maar gelukkig functioneren ze verder wel 🙂

    • Wat ontzettend grappig dat jij echt exact dezelfde duimen hebt. Het is erfelijk, van wie heb jij het? Ik ga daadwerkelijk aan de slag met je verzoek. Het zal even duren, maar de tutorial komt er! Trommelstokken vind ik een geweldige term. Stempelduimen werden de mijne op de middelbare school genoemd.

  15. Het heeft een naam! Eindelijk…
    Nog steeds, bijna 48 jaar, last van schaamte om mijn verschrikkelijke duimen.
    Mijn moeder had ze ook, mijn dochter gelukkig niet!
    Nagels laten groeien, mooi lakken en dan het onvermijdelijke scheurtje…
    Zijn er ook praatgroepen??

    • Vooral dat onvermijdelijke scheuren. Herkenbaar. Ik loop momenteel ook weer met een zeer ongelukkig stompje rond. Zo lijken ze nog lomper. Argh!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

CommentLuv badge